عشق زیباترین نامیست که بر یک انتحار تدریجی گذاشتهاند

عشق، زیباترین نامی‌ست که بر یک انتحارِ تدریجی گذاشته‌اند. مصیبت از آنجایی شروع می‌شود که تو تمامِ کلیدهایِ خانه‌ی وجودت را به کسی می‌سپاری که خود، مسافری در آستانه‌ی رفتن است. تلخیِ عشق، نه در “نداشتن”، که در “داشتن و لرزیدن” است؛ اینکه در اوجِ آغوش، طعمِ شورِ وداع را زیر زبانت حس کنی. عشق، شبیه به نوشیدنِ زهر در جامی مرصع است؛ تو مجذوبِ درخششِ جام می‌شوی و وقتی به خود می‌آیی که سم در تمامِ رگ‌هایت دویده و تو دیگر راهی برای بازگشت به خودِ سابق‌ات نداری.