✍ وقتیکه نمره 10 و نیم می گیریم ، خوشحالیم مردود نشدیم ،

✍ وقتیکه نمره 10 و نیم می گیریم ، خوشحالیم مردود نشدیم ، ولی وقتی 19 می گیریم ، ناراحت میشیم که چرا ۲۰ ندادن !

ابتدا ، از قابلیتها و استحقاقمون خبر داریم و دم نمی زنیم ولی بعد ، توقع ارفاق داریم

تموم زندگی و توقعاتمون ، همینه ...
در بزنگاهها به کم قانع و خداشناس می شیم ، خرمون که از پل می گذره، توقّع ها شروع میشه ، که چرا بیشتر ندادی؟چرا کمش گذاشتی؟ اندک کم و کاستی هامون بیش از انبوه داشته ها به چشم میاد .

همیشه می گیم ماشین جهنم خودم طوریم نشه ، از تصادف سالم در می آئیم ، با دیدن ماشین له شده ، تنها چیزی که فکرشو نمی کنیم خسارات سنگین مالیه ، راضی که: خدارا شکر جونم سالمه و بچه ها طوری نشدن

از تب و تاب که می افتیم و هیجان حادثه و سالم بیرون اومدن ازش که فروکش میکنه ، حواشی مهم می شه و زوم می کنیم رو جزئیات ، غر غر ها شروع می شه که چرا باید این طوری بشه؟ چرا من؟ حالا از کجا بیارم؟ و...

انگار نه انگار بلا از خودمون برگشته ، بقول معروف به مال خورده و صدقه وار فاجعه بزرگتری رو ازمون دور کرده و میتونست خیلی بدترم باشه و سال ها عمر و چندین برابر اون هزینه ها ، خرج برگشتن سلامتی خودمون بشه.

@Aavaonava