چون ا د اش د آدم آ

چون ﺧﺪا دﻟﺘﻨﮕﯽ اش ﮔﻞ ﮐﺮد آدم آﻓﺮﯾﺪ
ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﺴﯿﺎر اﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﮐﻢ آﻓﺮﯾﺪ

دﺳﺖ ﮐﻢ از ﻣﻦ ﻫﺰاران ﺷﺎﻋﺮ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ
دﺳﺖ ﺑﺎﻻ از ﺗﻮ ﯾﮏ ﺗﻦ در دو ﻋﺎﻟﻢ آﻓﺮﯾﺪ

رﯾﺨﺖ در ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ام روز ازل از ﻫﺮﭼﻪ داﺷﺖ
دﯾﺪ ﻣﻘﺪاری ﺳﺮش ﺧﺎﻟﯿﺴﺖ ،ﭘﺲ ﻏﻢ آﻓﺮﯾﺪ
زﺷﺖ و زﯾﺒﺎ ، ﺗﻠﺦ و ﺷﯿﺮﯾﻦ ، ﺗﺎر و روﺷﻦ ، ﺧﻮب و ﺑﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺎ ﺳﺮﮔﺮم ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ درﻫﻢ آﻓﺮﯾﺪ
ﻣﻦ ﺑﺪ و زﺷﺘﻢ ﺗﻮ اﻣﺎ ﺧﻮب و زﯾﺒﺎ ، ﺑﺎز ﺷﮑﺮ
ﻻاﻗﻞ ﻣﺎ را ﺑﺮای ﻫﻢ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ آﻓﺮﯾﺪ
در ﻫﻮای ﻋﺸﻖ,ﻣﻦ را ﺧﻠﻖ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺗﻮ را
دﯾﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻋﺎﺷﻘﯽ را دوﺳﺖ دارم آﻓﺮﯾﺪ