《حیف ! اما من و تو دور از هم میپوسیم 》 حمید مصدق

《حیف ! اما من و تو دور از هم میپوسیم 》 حمید مصدق


افسوس که
من و " تو "
دور از هم پیر میشویم !
و
طعم شیرین تاب دادن
نوه هایمان را هیچوقت نمیچشیم ...

چقدر حیف که
حساب موهای سپیدت را
نمیتوانم نگه دارم
و
چروک دور چشمهایت
دور از چشم من
عمیق میشوند

چقدر دلم میخواست
وقتی نمره ی عینکت را
بالا میبردی و
عصای تازه میخریدی
کنارت باشم !

آنوقت خودم
دونمره از چشمانم و
کمی از قوت پاهایم را
دودستی تقدیمت میکردم ...

چقدر تلخ که
اجبار از خواستن
قویتر است ...

چه حیف
اما
من و " تو "
دور از هم پیر میشویم ...