دنیای من پراز حرف های نگفتست پر از درد های خاموش پر از اش

دنیای من پراز حرف های نگفتست پر از درد های خاموش پر از اشک های پردرد پر از صدای خفه پر از تنهایی
دنیای مریم کوچولوی این قصه بزرگ پر از افسردگیست ،گاه دلش گریه میخواهد بی دلیل،گاه دلش یک جاده بی انتها میخواهد ،موسیقی ملایم،پراز درخت های سربه فلک کشیده،دریای بی رحم،
پر از شیطنت های خاموش،
نشسته ام ،نشسته ام ،درکنار پرنجری اتاقم ،هدفنم درگوشم ،اهنگ ملایم،غرق در بازی زندگی ام،نگاه کردن به اسمان ودریایی که در ان دور دور ها رنگ ابیشان  را،نمیتوان از هم تشخیص داد‌،
قصه ما،پر از دنیای مجازیست،دنیای واقعیمان ،پر از دورغ های رنگیست‌، دردنیای مجازی دل کسی شکسته نمیشود،اتفاقی که در دنیای واقعی چیز سادیست،دست کشیدن از دل کسی که تنها دلیل تپیدنش،فقط اوست،
قصه ما در دنیای مجازی واقعی تر است،

دنیایی دختر مثل من ،دلم میخواهد دنیای واقعی هم همانند دنیای مجازی واقعی باشـد
دنیا پر از زیبایی هاست پس برای من کجاست ،
میبینی من در دنیای مجازی هم تنهام ،انگار خدا هم سرش گرم دیگریست ،
از دنیایی که خدایش همزمان با چند نفر است ،از دیگران انتظارت چیست ،
بخند تنها سلاح دختر خنده است ،تا پنهان کند دردش را ،پنهان کند ،
دنیای مجازیم هم تنها است ،درست شبیح واقعی ام ،
خدایا مانده ام از این که می گویند مـرگ حـق است،...حـق گرفتنیست،...پس چرا خودکشی...حرام است،
دیدی....انقدر تنها هستم که روز و شب فکر میکنم به افرینش این دنیا ،و جواب معما هایم سخت تر ،ولــــی معما های که بلدم ،جوابش را به گمانم خود هم ندانی،
مــــن شــاد ترین دختر غــمگین جـــــهانم√

خودم نوشتم قشنگه