تو به صد نغمه زبان بودی و دلها همه گوش

تو به صد نغمه زبان بودی و دلها همه گوش

چه شنفتی که زبان بستی و خود گوش شدی

 

خلق را گر چه وفا نیست و لیکن گل من

نه گمان دار که رفتی و فراموش شدی

 

تا ابد خاطر ما خونی و رنگین از تست

تو هم آمیخته با خون سیاوش شدی

 

باز در خواب شب دوش ترا می دیدم

وای بر من که توام خواب شب دوش شدی

 

شهریارا به جگر نیش زند تشنگیم

که چرا دور از آن چشمه پرنوش شدی