تکاپوی مردم، صدای همهمه و خنده و گاهی فریاد، همه نشانه ای

تکاپوی مردم، صدای همهمه و خنده و گاهی فریاد، همه نشانه ای از زنده بودن و زندگی می دادند.
ولی او ایستاده بود. مانند وصله ای اشتباه در آن محیط. ساکن، ساکت و فرو رفته در خود.
خیره به دیگران، در فکر این بود که در درون آنها چه می‌گذرد. شاید آن همه هیجان و انرژی، تنها نقابی بود برای حضور در اجتماع و پذیرفته شدن در میان مردم.
به همین دلیل او از مردم بی زاری داشت. تظاهر کردن به چیزی که نیستی، نابود کننده است. شاید کسی او را دوست نداشت ولی بر خلاف بیشتر آنها، خودش عاشق خود بود و راضی از زندگی. و آیا برای زیستن بیشتر از این نیاز است؟

MH🤍
دیدگاه ها (۰)

🌱 گاهی آینده یک انسان، از یک مهربانی کوچک شروع می‌شود.تصور ک...

سوره اعراف ...این آیات از کسانی می‌گویند که چشم و گوش و دل د...

رها🦋 مسئله کم حرفی یا علاقه به تنهایی نیستمسئله این است که ب...

جیرجیرک‌های موش کور Mole cricket در راسته ملخ‌ها و جیرجیرک‌ه...

بسم الله الرحمن الرحیمپاسخ قسمت چهارم :7- وَأَقِمِ الصَّلَا...

رمان: آخرین رقص در قصر#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲Part_21فص...

😘❤️💔😘پاییز که می‌رسد،جهان آهسته‌تر نفس می‌کشد؛انگار خداوند، ...

گاهی بعضی چیزها فقط یک ظاهر نیستند؛پشت هر انتخاب، حرفی از با...

بعضی عشق‌ها شبیه لحظه‌ای کوتاه‌اند؛ می‌آیند، قلب را به تپش م...

🖤 OBSESSION | وسواسژانر: دارک رومنس | مافیایی | جنایی‌ـ‌پلی...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط