قدری بخند، سایه‌ی غم از فضا بگیر

قدری بخند، سایه‌ی غم از فضا بگیر
این شرم را رها کن و دست مرا بگیر

نا محرمم؛ قبول گناهش به پای من 
اندازه‌ی دو بوسه امان از خدا بگیر

آغوش از تب هیجان پر بکن، و بعد
از پشت سر بیا و مرا بی هوا بگیر

دست خودت که نیست‌، به هر شیوه دلبری
سر تا به پای عشوه‌ی خود را طلا بگیر

بی تو تمام دلخوشی‌ام شعر مانده است
این هم تمام دار و ندارم... بیا بگیر