انزوا گزیدن از اجتماع، موجب فراغت یافتن جهت عبادت، تفکر د

انزوا گزیدن از اجتماع، موجب فراغت یافتن جهت عبادت، تفکر در امور دنیوی و اخروی و انس به مناجات با خداوند و نیز درک اسرار الهی و اندیشه در شگفتی های آفریده های خداوند می شود و همنشینی با مردم، انسان را از این توفیق های والا باز می دارد. گفته شده به دلیل نقش مهم و تربیتی گوشه گیری است که حضرت محمد(ص) در آستانه رسالت خویش، تنها به کوه حرا می رفت و به مناجات با پروردگار خویش می پرداخت و از اجتماع فاصله می گرفت تا این که نور نبوت در قلب او تابید و پس از آن، خلق او را از خداوند باز نداشتند. او گرچه با بدن در بین مردم بود، ولی دل با خداوند داشت و نهان با ذکر و یاد خداوند زنده می داشت.‌بدون نیروی نبوت و رسالت و بدون نائل گشتن به مقام قرب الهی، انسان نمی تواند بین درآمیختگی ظاهری با مردم و توجه نهانی به خداوند جمع کند.