و من با هر نفسی که میکشم،انگار دارم گلوله‌ ای

و من با هر نفسی که میکشم،انگار دارم گلوله‌ ای
رو در قلبم جا می‌زنم،گلوله ای که پر کردنش عاقبی جز مرگ خودم نداره
هر نگاهت مثل ماشه‌ ایه که آروم آروم مثل بارون کشیده میشه و روی قلبم فرود میاد..
و لبخندت... لبخندت مثل صدای شلیکیه که همزمان می‌کُشه و زنده‌م می‌کنه...من به بهشت و جهنم اعتقاد نداشتم تهیونگ...میگفتم همش دروغه اما...با شادیت بهشت و با غمت جهنم رو تجربه کردم من...
اگه قراره بمیرم، بذار با صدای تو باشه
با نگاهی که آخرین تصویر دنیا رو برام می‌سازه
با دستی که اسلحه رو گرفته، ولی هنوز می‌لرزه از عشق...عشقی که دشمنیه خانواده هامون به خون خون ریزی کشوندش..
تهیونگ، عاشق تو بودن یعنی انتخاب مرگی که از هر زندگی‌ای شیرین‌تره..
یعنی سوختن توی آتیشی...اتیشی که از چشمای کهکشانیت ریشه میگیره..
یعنی افتادن، ولی توی آغوشی که حتی مرگ رو هم می‌تونه نجات بده...
اگه قراره شلیک کنی، فقط قول بده...قول بده..
که بعدش کنارم می‌مونی، حتی اگه فقط به شکل خاطره‌ای توی ذهنم..بیای وگاهی به یادم باشی..
تهیونگ تو خدای منی..تو دین منی...ایمان منی..بنده حتی اگر خداش جونشو بگیره حتی اگر بدونه دینش اشتباهه حتی بدونه ایمانش درست نیست به پرستش خداش ادامه میده...
برای همین هنوز عاشقانه میپرستمت...خدای من...

ببخشید اگر خوشتون نمیومد..🙂