ارزشِ کلماتت را به پایِ کسانی نریز که در افقِ آینده‌یِ ز

ارزشِ کلماتت را به پایِ کسانی نریز که در افقِ آینده‌یِ زندگی‌ات، حتی به اندازه‌یِ یک سایه هم حضور ندارند. چرا باید برایِ هر قدم، هر خرید و هر تصمیم، در پیشگاهِ کسانی استدلال بیاوری که تنها از دریچه‌یِ تنگِ تعصبات و تربیتِ خانوادگی‌شان به تو می‌نگرند؟ حقیقت این است: آدم‌ها تو را نه آن‌گونه که هستی، بلکه آن‌گونه که “یاد گرفته‌اند” ببینند، قضاوت می‌کنند. آن‌ها قاضیانی هستند که حکمشان را پیش از شنیدنِ دفاعیاتِ تو صادر کرده‌اند؛ حکمی که ریشه در محدودیت‌هایِ ذهنیِ خودشان دارد، نه در واقعیتِ زندگیِ تو. پس سکوت کن و بگذار در دادگاهِ خیالی‌شان خوش باشند، چرا که زندگیِ تو، ملکِ شخصیِ توست، نه یک پروژه‌یِ عمومی برای جلبِ رضایتِ رهگذران.