حس کردن،

حس کردن،
وقتی از حد می‌گذرد،
دیگر نعمت نیست،تبعیدی‌ست خاموش...
تبعید به سرزمینی که در آن، هر نگاه، تیغ است؛
هر سکوت، فریاد؛
و هر خاطره، زخمی تازه.
ذهن، بی‌وقفه لحظه‌ها را تجزیه می‌کند،
و دل، زیر بار آنچه گفته نشد، خم می‌شود.
بی‌خیالی؟
واژه‌ای‌ست برای آن‌ها که هنوز در ژرفای درد فرو نرفته‌اند.
برای آنکه همه چیز را بیش از حد حس میکند،
دنیا همیشه بلندتر از حد معمول حرف می‌زند…
و هیچ‌کس، صدای ویرانی آرام او را نمی‌شنود...
#آنا_میم