our song part : ۱۹

"صفحه ى جديدی از زندگی"
_از دید تهیونگ_
با تابش نوره شدید به چشمهام ، سعی کردم از جام بلند شم...
ولی سرم بشدت سنگین شده بود و دورش باندپیچی شده بود
تلاشم بی فایده بود نمیتونستم از سر جام بلند شم
اطرافم پر از دستگاه و سیم های مختلف بود این اتاق سرتاسر سفید اذیتم میکرد زنی با لباس های سفید سراسیمه وارد اتاق شد
پرستار : نه...نه نباید از سره جات بلند شی...الان دکترو صدا میزنم
و منو توی اتاق تنها گذاشت بعد از چند ثانیه دکتر و چندین تا پرستار وارد اتاق شدن و شروع کردن به چک کردن وضعیتم زبونم بشدت سنگین بود و حرف زدن برام سخت شده بود
تهیونگ : من اینجا چیکار میکنم
تهیونگ : اخ.. سرم سرم داره منفجر میشه
دکتر : آرامبخش بزنین بهش
حتی حاله اعتراض کردن هم نداشتم
با سوزشه بازوم چشم ها مو محکم بستمو آروم گرفتم....
┈─┈──┈𔘓┈──┈─┈
با احساسه نوازش شدنه دستم چشم هامو باز کردمو به سمت راستم نگاهی انداختم
پسری با موهای قهوه ای روشن با چشم های اشکی نگاهم میکرد دست های کوچیک و تپلی داشت دستمو از بین دستاش بیرون کشیدم
تهیونگ : تو..تو کی هستی
جیمین : چ..چی؟ چی میگی تهیونگ؟
تهیونگ : ته..تهیونگ؟ اسمم..اسمم تهیونگه؟
جیمین : تو..تو حافظتو از دست دادی...خدای من...الان دکترو صدا میزنم
بغض غریبی به گلوم چنگ مینداخت...
"من حافظمو از دست دادم؟"
دکتر : به احتمال خیلی زیاد چون سرش موقع غرق شدن به سنگ برخورد کرده...حافظشو از دست داده
جیمین : این این تا کی طول میکشه؟
دکتر: تا وقتی که حافظش به شدت تحریک بشه و
مجبور بشه یچیزایی یادش بیاد
جیمین : ممنون..
دکتر با ناراحتی از اتاق خارج شد و اون پسره مو قهوه ای با ناراحتی به چهرم خیره شد
تهیونگ : از کی اینجام؟
جیمین : دو هفته بود که بیهوش بودی
تهیونگ : تو کی هستی..
جیمین : من...من دوستتم از بچگی جیمین..مثل برادر همیم
تهیونگ : چه بد از حالا به بعد دیگه نیستیم
جیمین : یعنی چی..منظورت چیه
تهیونگ : نمیتونم با کسایی که نمیشناسم صمیمی باشم
جیمین تا خواست حرفی بزنه دره اتاق به صدا در اومد
تهیونگ : بیا تو
دختری با موهای طلایی و رنگ پریده وارد اتاق شد
جیمین : این دختریه که نجاتت داد...وقتی غرق میشدی...اسمش آنیاس..

های گایز اینم از پارت جدید لایک و کامنت بزارید حمایت کنید یادتون نره