ای مثل عاقبت شاعر تلخ

ای مثل عاقبت شاعر تلخ
که طوری رفته‌ای که انگار هرگز نبوده‌ای

و طوری ساکتی انگار هرگز کلمات را رام نکرده‌ای

و طوری انکارم می‌کنی انگار خطوط پیشانیم نشانه‌های یقینت نبوده‌اند...

صبح بعد از هزار سال چند ثانیه دوباره کلاغ سپید شده‌ام تا به یاد بیاورمت...

تو در تدارک مرگم بودی ، و من در آغوش تو زندگی می‌کردم.عجب تناقض دلخواهی...

حالا دیگر همه‌چیز را پذیرفته‌ام.
غیاب را،
فراق را،
بوی تند بدن دیگری را بر تن تو پس از یک تنانگی باشکوه و فراموش شدگی را...

ای زخم دلخواه که دلم را ناسور کردی
و ای بوسه‌ی بی‌وقت که انکار عدمم بودی

و ای مسافری که برای رفتن از خانه‌ام و ماندن در ابرهای گلویم یکسان بیتاب بودی،

ای نامرئی موزون که تماشای گم‌شدنت میان اسبهای آهنی زیباترین مرثیه‌ی عمرم شد.

صبح ایستادم وسط دردهایم و به تو فکر کردم و فهمیده‌ام رفته‌ای...

سه بوسه روی کتف باد برایت گذاشتم.

اولی برای وقتی دلت بخواهد بخندی

دومی برای وقتی دلت بخواهد گریه کنی

و سومی برای روزی که کشف می‌کنی دیگر سطر اول تمام نوشته‌ها درباره تو نیست...

اگر یادت ماند یک بوسه روی کتف باد برایم بگذار، برای اندوه خاکسپاری یک علاقه...