به نقطه‌ای رسیده‌ام که هیاهوی جهان، دیگر دلهره‌ای در دلم

به نقطه‌ای رسیده‌ام که هیاهوی جهان، دیگر دلهره‌ای در دلم نمی‌کارد. نه به دنبالِ اثباتم و نه در هراسِ از دست دادن؛ گویی از تقلا برای تغییرِ تقدیر، دست شسته‌ام.
وقتی تمامِ تقلاها رنگ می‌بازد، رهایی آغاز می‌شود. بگذار طوفان‌ها هر‌طور می‌خواهند بوزند و ورق‌های زندگی را به هر سو که می‌خواهند ببرند؛ من در میانهٔ این بی‌تفاوتیِ، سرانجام به تماشای سکوت نشسته‌ام.
بگذار هر چه می‌شود، بشود؛ من از مرزِ دل‌بستگی عبور کرده‌ام.