عمریست که ما زنده ولی زنده به گوریم

عمریست که ما زنده ولی زنده به گوریم
از بدو تولد همه از اهل قبوریم

انگار که دنیا ز ازل خانه ی ما نیست
یک کوچه ی تنگ است که در حال عبوریم

یک عده که راضی به رضای خودمانیم
یک عده دگر دیو صفت در پی حوریم

یک جمع به دنبال رسیدن به حقیقت
نزدیک به آنیم وخود آنیم و چه دوریم

یک جمع دگر در به در نور هدایت
غافل شده ازخویش که ذاتا همه نوریم

دیریست که از منتظرانیم و صد افسوس
غایب خودمانیم و به دنبال ظهوریم

حاضر نه حضوراست و حصول است, شعور است
با چشم نبین, دل بگشا ما همه کوریم

آزاد ترین مردم دربند جهانیم !
از دور عقابیم و به زنجیر چو موریم

زندانی باور شده ایم از سر ایمان
بیچاره ترین نوع ز انسان غیوریم

شب بود و قرار آنکه به صبحش برسانیم
شب رفت, ولی ما همه در خواب سموریم

من در عجبم زین همه اعجاز که هرگز
ایوب ندیدیم و چو ایوب صبوریم. ....