و من خوراک شبم

و من خوراک شبم
خوراک جاده های خلوت
خوراک موزیکای دارک و
خوراک سیگار ، پائیز و بالکن
من خوراک روزای سختم
که تهش میرسن به شبای بدتر
و من خوراکمه زمین بخورم
تا پاشم و واسم و دوباره از سر
من اینقدر تو منجلاب زندگی غرقم
که نمیدونم چند وقت زندگی کردم
فقط میدونم از دنیا باید بکشم
چون این همه راه نیومد پا پس بکشم
من عادت کردم به جنگیدن
به حرفای بی نمک و بد خندیدن
من آدما رو بد رنگ دیدم
خیلی بهم میگن قشنگه صدات
حرفات متین و هنجار موهات
ولی اینجاش که میرسن یواش میگن
به همه ی اینها چندتا لواش میدن
تو جای من چی میتونی بگی
جز این که بخندی و راتو بکشی و بری
البته من اصلا اهل گله مله نیستم
گریه مریه هیچ وفت تو کارم نبوده
و یه مرد اونه که ترس و ول کنه
ولی حق بده که بتونه درد و دل کنه