بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم

داشتم تلوزیون نیگاه میکردم امشب بعد از اخبار یه برنامه گذاشت مصاحبه برای ایام محرم گوشه تصویر حرم اباعبدالله علیه السلام رو نشون میداد و چشمم که خورد به گنبد دیدم هیچ ارادتی ندارم ولی میدونم خیلی ها طاقت دیدن گنبد مطهر ائمه معصوم رو ندارن انگار مهم نبود برام و یه تصویر عادی بود گفتم من چقدر مگه سلام میدم به امام حسین علیه السلام و چرا مخلصانه با دیدن این تصویر سلام ندادم و انقدر سیه دل بودم در حالیکه فکر میکردم نوکر حضرتم ولی در خلوت یک سلام درست و حسابی نمیخاستم بدم بعضیا روزشون شب نمیشه اگر در دل به حضرت سلام ندن و صحبت نکنن در صورتیکه من نمیخام نوکر باشم و طمع دارم که حضرت چیز میز بگیرم در حالیکه بهشون فکر هم نمیکنم و نمیخام حتی در خونه شون هم نمیرم یعنی میخام بگم چقدر آدم خوشبخته که با امامش دوست باشه و صحبت و توسل کنه و در خونه شون رو ول نکنه و جدا نشه اونا نور و دست مهربونشون به ما میرسه ولی ما حس نمیکنیم و قهر کردیم درحالیکه ارادت نداریم یک سلام بفرستیم و هرکس هم در دل با آقا دوست بود سلام داد رو کارش رو خرافی و بیهوده میدونیم ولی فکر میکنیم از همه پیش حضرت عزیز تر و یار وفادارشیم!!! حالا اگر شده تمرین هم کنیم که از دور سلام بدیم جای امید هست باز!