لویی آراگون

لویی آراگون
دستانت را به من بده

دستانت را به من بده، بخاطر دلواپسی
دستانت را به من بده که بس رویا دیده ‏ام
بس رویا دیده ‏ام در تنهایی خویش
دستانت را به من بده برای رهایی‏ ام
دستانت را که به پنجه‏ های نحیفم می‏ فشرم
با ترس و دستپاچگی، به شور
مثل برف در دستانم آب می ‏شوند
مثل آب درونم می ‏تراوند
هرگز دانسته ‏ای که چه بر من می‏گذرد
چه چیز مرا می ‏آشوبد و بر من هجوم می ‏برد
هرگز دانسته‏ ای چه چیز مبهوتم می‏ کند
چه چیزها وا می ‏گذارم وقتی عقب می‏ نشینم؟
آنچه در ژرفای زبان گفته می‏ شود
سخن گفتنی صامت است از احساسات حیوانی
بی ‏دهن، بی‏ چشم، آیین ه‏ای بی‏ تصویر
به لرزه افتادن از شدت دوست داشتن، بی هیچ کلام
هرگز به حس انگشتان یک دست فکر کرده‏ ای
لحظه‏‌ای که شکاری را در خود می‏ فشرند
هرگز سکوتشان را فهمیده ‏ای
تلالویی که نادیدنی را به دیده می ‏آورد
دستانت را به من بده که قلبم آنجا بسته است
دنیا در میان دستانت پنهان است، حتی اگر لحظه‏ ای
دستانت را به من بده که جانم آنجا خفته است
که جانم آنجا برای ابد خفته است