بذار باور کنم هستی...بذار برگردم از کابوس

بذار باور کنم هستی...بذار برگردم از کابوس

بذار پیدا کنم ماهو...میونِ این همه فانوس

بذار باور کنم هستی...تنم گرماتو حس کرده

بذار احساسِ این خونه...به دورانِ تو برگرده

بگو من تا کجا باید...از احساسِ تو خالی شم

بگو تا کِی هم‌آغوشِ...یه محبوبِ خیالی شم

یه عمره جای خالیتو...شبا با ماه پُر کردم

هوای خونه رو هر شب...فقط با آه پُر کردم

دارم بی‌وقفه از فکرت...من از یادِ خودم می‌رم

نمی‌دونم چرا یک شب...فراموشی نمی‌گیرم