اسمش را که گفت،

اسمش را که گفت،
می توانستم واکنش های زیادی نشان بدهم.
مثلا خودم را بزنم به نشناختن،
سا مثلا شماره اش را بگیرم و داد بزنم "حالا اومدی که چی؟برو همون گورستونی که تا الان بودی "
یا بزنم زیر گریه که یعنی خیلی در نبودش زجر کشیده ام،
یا ذوق کنم و چند بار پشت تلفن بگویم "وااای وااای باورم نمیشه تویی "
اما فقط پرسیدم "خوبی"
و حتی به جوابی که می خواست بده فکر نکردم.
این مهم ترین قانون طبیعت است
یکهویی رفتن آدم ها را می گویم
آدم هایی که می توانند خوب باشند یا بد.
می توانند برایت کلی خاطرات خنده دار یا گریه دار بسازند،
می توانند در زندگی ات مهم باشند یا نباشند،
می توانند تو را دوست داشته باشند یا نداشته باشند.
تمام این آدم ها وقتی یکهویی از زندگی ات می روند همه چیزشان را با خودشان می برند.
خوبی هایشان را، خاطراتشان را، مهم بودنشان را و حتی دوست داشتنشان را.
آن وقت در صورت برگشتن، تو فقط می توانی حالشان را بپرسی و یادت برود منتظر جواب بمانی و آدمی که به زندگی ات برگشته را با قانون طبیعت تنها بگذاری،،،