او عاشق ِ زیستن بود. هزار و یک آرزو داشت. لبخند و نگاهش ب

او عاشق ِ زیستن بود. هزار و یک آرزو داشت. لبخند و نگاهش بوی زندگی می‌دهد. شک ندارم در زندگی‌اش روی مورچه‌ای پا نگذاشته. شک ندارم زندگی و آزادی و برابری را برای همه انسان‌ها می‌خواسته. او «فرمانده آرین» است. او امروز برای اینکه یارانش زنده بمانند، برای اینکه داعش تپه مُشرف به کوبانی را تسخیر نکند، برای اینکه این نبردِ نابرابر را جبران کند، برای اینکه از قتل عام مردمِ شهرش جلوگیری کند، برای اینکه این سکوت و دو رویی بین المللی را به چالش بکشد، در دلِ لشکر ِ داعش، دست به عملیاتِ فدایی زد. «فرمانده آرین» ده‌ها عضوِ داعش را روانه جهنم کرد. صاحبِ این لبخند، دیگر زنده نیست. صاحبِ این لبخند این شعر «ابراهیم احمد» را زمزمه نکرد؛ بلکه زیست: زندگی نکن برای مرگ! بمیر برای زندگی!