بخشی از کتاب بابا لنگ دراز اثر "جــــــــــین وبستـــــــ

بخشی از کتاب بابا لنگ دراز اثر "جــــــــــین وبستــــــــــر"
از نامه های بابا لنــــــــــگ دراز به جــــــــــودی :
جــــــــــودی!
کاملا با تو موافق هستم که عده ای از مردم هرگز زندگی نمی کنند و
زندگی را یک مسابقه دو می دانند و می خواهند هرچه زودتر به هدفی که درافق دوردست است دست یابند و...
متوجه نمی شوند که آن قدرخسته شده اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگر هم برسند ناگهان خود را در پایان خط می بینند...
درحالی که نه به مسیر توجه داشته اند و نه لذتی از آن برده اند.!
دیر یا زود آدم پیــــــــــر و خستــــــــــه می شود درحالی که از اطراف خود و دوستداران خود غافــــــــــل بوده است.!
آن وقت دیگر رسیدن به آرزوهــــــــــا و اهــــــــــداف هم برایش بی تفــــــــــاوت می شود و فقط او می ماند و یک خستگــــــــــی بی لــــــــــذت و فرصت و زمان و انسانهایی که از دســــــــــت رفته و به دســــــــــت نخــــــــــواهد آمد.!

جــــــــــودی عــــــــــزیــــــــــزم...

ما به اندازه خاطــــــــــرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابستــــــــــه می شویم و هرچه خاطــــــــــرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقــــــــــه و وابستگــــــــــی ما بیشتر می شود.!

پس هرکسی را بیشتر دوســــــــــت داریم و می خواهیم که بیشتر دوستمــــــــــان بدارد باید برایش خاطــــــــــرات خــــــــــوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلــــــــــش ثبــــــــــت شویم.!

دوستــــــــــدار تــــــــــو : بابا لنــــــــــگ دراز