.

.
تو نیستی که ببینی
چگونه در نبود تو
تمام مردمان شهر
مرا به باد ملامت گرفته اند
وقتی اندوه ابر
آسمان چشم هایم را
می پوشاند.

تنها به خواب می ماند
وقتی باران نگاهم
شهری را تهدید
می کند...
.
(