چمدان بسته ام از هرچه منم ، دل بکنم

چمدان بسته ام از هرچه منم ، دل بکنم
پیرو عقل شوم ، قید دلم را بزنم!
.
چمدان بسته ام ، از خواستنت کوچ کنم
تا نبودت بروم ، گور خودم را بکَنَم
.
فصل پروانه شدن طی شده دیگر ، گل من
بر خودم پیله چرا ، بیشتر از این بِتَنَم؟
.
با توام با توام ای سرخ ترین سیب جهان
زخم ناسور شده عشق تو در روح و تنم
.
دیگر از مرگ هراسی به دلم نیست عزیز
مانده یک موی تو در جیب چپ پیرهنم
.
می روم گریه کنم ، تا کمی آرام شود
دوزخی را که تو افروخته ای ، در بدنم
.
می روم تا نکند گریه ی من لو بدهد
این که راهی نشده ، فکر پشیمان شدنم
.
چمدان بسته ام اما ، چه کنم دشوارست
فکر دل کندن از آغوش تو ، یعنی وطنم
.
شرح دلتنگی من بی تو فقط یک جمله ست
تا جنون فاصله ای نیست ، از اینجا که منم