کودک که بودم

کودک که بودم
فکر میکردم خدا;حجم راه راه ِ ابی و سفیدی ست
که روی ابرها لم داده است

بزرگتر که شدم;

دیگر ان ابرها را ندیدم
اما
دستهای ابی و سفید زیادی دیدم

که گره های کور ِ حماقت را
در اندیشه ی مردمان ِترسوی شهر

باز میکردند;



ⓢⓐⓗⓐⓡ