برایت قهوه می­ریزم، کمی‌ شیر، دو قاشق شکر،

برایت قهوه می­ریزم، کمی‌ شیر، دو قاشق شکر،

می­گذارم جلویت روی میز،

گلدان گل را کنارتر می­گذارم

تا بهتر ببینمت.

قیافه جدی به خودم می­گیرم

و با لهجه‌ای که حالا برای خودم هم بیگانه است،

می­گویم:

قهوه­ات سرد می‌‌شود.

هر کجا که هستی، زودتر به خانه بیا

و همانطور می­نشینم‌ تا تو یکروز بیایی...

وقتی‌ حتی نبودن آدمها برایت قشنگ می‌‌شود