عشق قضاوت نمی کند

عشق قضاوت نمی کند
انسان ها به شیوه ی هندیان بر سطح زمین راه می روند.با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت. در سبد جلو صفات نیک خود را می گذاریم.در سبد پشتی عیب های خود را نگه می داریم.به همین دلیل در طول روزهای زندگی خود چشمان خود را بر صفات نیک خود می دوزیم و فشارها را در سینه مان حبس می کنیم در همین زمان بی رحمانه در پشت سر همسفرمان که پیش روی ما حرکت می کند تمامی عیوب او را می بینیم.بدین گونه است که درباره خود بهتر از او داوری می کنیم بی انکه بدانیم کسی که پشت سر ما راه می رود به ما به همین شیوه می اندیشد.

رییس سرخپوستان خدای خودش را اینطور قسم می دهد:(( ای خدای بزرگ به من کمک کن که هر وقت خواستم درباره راه رفتن دیگری قضاوت کنم قدری با کفش های او راه بروم.))