یکی کودکِ تازه متولد شده اش را

یکی کودکِ تازه متولد شده اش را
رها میکند کنار خیابان
دیگری شریکِ زندگی اش را
میسپرد به امانِ خدا
آن یکی پدر و مادرش را
به خانه سالمندان!
و ما از کودکی با ترس بزرگ میشویم...
ترس از تنها شدن ترس از رها شدن
یک نفر بیاید و شجاعت را یادمان دهد!
..
.
یک عده را باید نگه‌داشت.
نباید رها کرد به امانِ خدا تا ببینی قسمتت هستند یا نه!
گاهی قسمت، دست گذاشته زیرِ چانه اش
که ببیند آدم چه میکند، تا کجا پیش می‌رود .
سر به سرِ آدم میگذارد، دور میکند.
قایم میکند پشتش و میگوید : باد برد ..
تا ببیند چقدر دنبالش می‌روی. چقدر پی اش را میگیری
که داشته باشی اش، که نگذاری بی هوا برود ...
هر چیزی را نباید رها کرد به امیدِ قسمت!
خودِ قسمت هم گاهی امیدش به آدم هاست ..
و زیرِ لب میگوید : چه بر سرِ بودنِ هم می‌آورید ..
حواس پرتی ها و رها کردن هایمان را گردنِ قسمت نیندازیم.