چه کنم ز غمی که دهد بر بادم ❤

چه کنم ز غمی که دهد بر بادم ❤
چه کنم که دمی نروی از یادم ❤
چه کنم که از این دل رسوای من ❤
شده عشق و بلا همه دنیای من ❤
به آتشم هر شب چو لاله ی رویت ❤
شبی سیه دارم چو شام گیسویت ❤
تو شبی غوغا کردی، نگهی گیرا کردی
به نگاهی ناگهان بردی ز سر هوشم
ز هوس چون پروانه که بسوزد مستانه
بنهادم در آن شب به لبت چون ساغر لب
که می نوشین جامی نوشم
که ببوسم لب هایت، بنهم جان در پایت ?

که دگر چِشم از هستی پوشم
بِگرِفتم بوسه ای چون زان دو لب گلناری
با قهر از هم گسستی رشته ی مهر و یاری
از این درد جان سوزم
سیه چون شب شد روزم
بماندم من در این شب غم تنها
تو رفتی چون برقی که جهد شب ها ?

چه کنم ز غمی که دهد بر بادم
چه کنم که دمی نروی از یادم
چه کنم که از این دل رسوای من
شده عشق و بلا همه دنیای من
به آتشم هر شب چو لاله ی رویت
شبی سیه دارم چو شام گیسویت ?