با تو قدم زدن را آنقدر دوست دارم

با تو قدم زدن را آنقدر دوست دارم

که به جای خانه برای عشقمان جاده خواهم ساخت



آنکه خود مرحم قلب خرامان تو بود

بین که اینک خود نیاز مرحم است


خــوب ِ مــن همین جا درون شعرهایم بمان

تا وسوسه یِ دوستت دارم هایِ دروغینِ آدم ها

مرا با خود نبرد به سرزمین هایِ دورِ احساس

من اینجا هر روز با تـو عاشقی می کنم بی انتها

شعرِ من بهانه ایست برای مـا شدن دست هایمان

تا تکرارِ غریبانه یِ جدایی را شکست دهیم