کافیست یک بار به سراغت بیاید حسی به تلخی یک بلاتکلیفی ، آ

کافیست یک بار به سراغت بیاید حسی به تلخی یک بلاتکلیفی ، آنگاه دوست خواهی داشت تمام جاده هایی که برای نرسیدن است، چه سوگوارانه است این خواستن و دوست داشتن ولی هر چه باشد به سردی سردرگمی میان ثانیه ها می ارزد این طور نیست؟! تفاوتی نمی کند از چه جنس باشد ، ماندن بر سر دو راهی انتخاب یا ایستادن ابتدای جاده ای که مقصدش نامعلوم است . هر دو بلاتکلیفی ست ، تلخ است با این همه رسیدن را لذتی دیگر است. نرسیدن انتخاب من نیست . من هم میدانم انتظار کنار امید نتیجه میدهد، امید به رسیدن! که میدانم باید به دل ثانیه ها راه آمد . باید مومن بود به واژه ی صبر. من از جمع فرداها تندیس کینه توز حسرت نمی سازم . تکلیف لحظه که روشن است . زندگی باید کرد . همچنان زندگی باید کرد... .


کامران تفتی