تمام این فاصله‌ها

تمام این فاصله‌ها
تمام این تنهایی‌ها
تمام نداشتن‌هایت
ای کاش،خوابی بودند 
شبیه خواب دم صبح

می‌آمدی
با دستانِ شبیه اطلسی‌ات
بیدارم می‌کردی
می‌گفتی:
جانِ دلم، صبح شده است
و من به بهانه‌ی
رهانیدنم از خوابی سخت
در آغوش می‌کشیدمت ...

اما حیف، تو نیستی
و من به واقعی‌ترین شکلِ ممکن
اسیر کابوسِ نداشتن‌ات شده‌ام!