✿мσнαммα∂✿

✿мσнαммα∂✿
بہ ڪلبہ دلم نگاهے میڪنم، قبلا ها سوت و ڪور بود، تا وقتے ڪہ تو را شناختم، تا وقتے نبودے، هیچ نورے در آن دیدہ نمیشد، نہ خبر از شمعے بود، نہ پروانہ اے، نہ دستے بہ قلم مے رفت، نہ قامت جوهرے بہ ڪاغذ مالیدہ میشد، گرماے این ڪلبہ در دشت سرماے تنهایے، تیڪہ خس و خاشاڪے بود ڪہ باد با خودش آوردہ بود، گہ گاهے صداے در مے آمد، باز ڪہ میڪردے ڪسے پشت در نبود، تیڪہ چوبے باد با خود بہ در ڪوفتہ بود.

روزے دلم بس گرد و خاڪ بود، داشتم گلیم ڪهنہ دلم را مے تڪاندم، پودش از تار جدا افتادہ، نقشہ هاے گل رخسار قالے، دهن ڪجے میڪردند، شبیہ هر چے بودند الا گل، در را باز ڪردم، گردخاڪے بس عظیم برپا شد، واے یعنے اینقدر گرد و خاڪ گلیم دلم را گرفتہ بود؟ چندبار تڪانش دادم، از دستم در رفت بر روے زمین افتاد، خم میشدم تا بردارمش، دستے آمد، خاڪ نشستہ بر قامت دلم، گلیم بر خاڪ افتادہ را تڪانے داد، دستے مهربان، دستے زیبا، دستے مرمرے

دوتایے باهم از زمین برخاستیم، گلیم دلم از شدت باد حوادث، بر تن مهمان تازہ واردم آویختہ بود، تڪانے دوبارہ دادیش، نوازشے دیگر و ڪار تمام شد.

اینگونہ شد ڪہ دلم با نوازش دستان مهربانت طعم گرماے عشق را چشید،

اجاقہ ڪلبہ ام بہ هیزم مژگان نگاهت چنان داغ شد ڪہ درختان اطراف آن بہ گمان بهار جوانہ زدند و رشد یافتند.

خوش آمدے بہ دلم، خوش آمدے عزیز مهربانم

خوشحالم ڪہ هستے، خوشحالم ڪہ دارمت، دلم برایت آنقدر تنگ شدہ است ڪہ دیگر جایے براے غصہ نیست.

دوستت دارم و دست در دامانت مے آویزم اے مخاطب خاص و مهمان ڪلبہ دلم.
✿мσнαммα∂✿