میکشم پر به جایی که شاید دیگه برنگردم

میکشم پر به جایی که شاید دیگه برنگردم
خونه دریا شد از بس تو تنهاییام گریه کردم
توی آیینه دیدم یه مو حتی روی سرم نیست
عشق پروازم اما توان بال و پرم نیست
میرم از دست دردا خداحافظ
وقتشه دیگه فردا خداحافظ
زندگیم آرزوهامو تبدیل افسانه ها کرد
میره اونی که بارید و شب گریه ی بیصدا کرد
میکنم حس نگاه های سنگین این آدما رو
خنده تلخشونو نفهمیدن درده مارو
میرم از دست دردا خداحافظ
وقتشه دیگه فردا خداحافظ