من آن بانوی"پاییزم"...

من آن بانوی"پاییزم"...

من از احساس لبریزم...
دمی با باد میرقصم...
گهی غمگین و تاریکم...
گهی بارانی ام، خیسم...
و گه گاهی به یاد عشق... تمام غصه ها را برگ می‌ریزم...

نفسهایم اگر سرد است...
تمام برگ هایم گرم و تب دار است...
چو آتش رنگ های سرخ و نارنجی به تن دارم...

گهی یک قاب رویایی میان کوچه باغی ساکت و غمگین...
گهی یک منظره در دستهای آن خیابانی...که نم دار از حضور خیس باران است...

نگو پاییز دلگیر است افسرده...
که در آن وصل و هجران هر دو زیبا است و رویایی...

منم بانوی "پاییزی"