علی جان

علی جان
مولای من ...
آقا جان شرمنده ام .شرمنده ام که راحت را گم کرده ام .
علی جان . حالا میفهمم با تمام بزرگی ، والایی ، مقامی که داشتی ، هیچ مرحمی ، همرازی برای حرفهای نگفته ی دلت بهتر از دل چاه پیدا نکردی که محرم اسرار باشد . و سنگ صبورت آقا جان ...
نه کوه بود که از بار سنگین اسرارت .خرد شود و از هم بپاشد ...
تا سنگریزه هایش به سوی تو پرتاب شود . تا مبادا دل شیشه ایت را بشکند .
نه دریا بود ...
که از بارش باران غمت ، دلش لبریز شود و با وزش بادی طوفانی به پا کند ...
به صاحل دلت بکوبد و آینه ی صاف دلت را گل آلود کند ، تا به آرامش برسد .
تا باز تو بمانی با تنهایی و تیرگی دلت. ..
نه با آدمی ... هم راز و هم کلام شدی که مبادا جای زخمت را بلد باشد ...

آقا جان حالا میفهمم ک چرا چاه را انتخاب کردی ...
چاه ن سنگش را بیرون پرتاب میکند . نه آب درونش طغیان می کند و گل آلود. و نه زبان دارد که زخمت را به رخت بکشد . هر چه داخلش بریزد در خود فرو می برد .و میبلعد بی هیچ نام و نشانی و هیچ اعتراضی. ..

ببخش اقا جان راحت را گم کرده ایم...
به هر راهی ، رفتیم برای رهایی از تنهایی و سبک بالی غیر از راهی که تو نشانمان دادی برای روشنایی. ..