دلم را سپردم به بنگاه دنیا 

دلم را سپردم به بنگاه دنیا 

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا 
و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت 
و هی این و آن سرسری آمد و رفت
ولی هیچ کس
واقعا اتاق دلم را تماشا نکرد 
دلم قفل بود 
کسی قفل قلب مرا وا نکرد
یکی گفت: 
چرا این اتاق پر از دود و آه است 
یکی گفت: 
چه دیوارهایش سیاه است 
یکی گفت: 
چرا نور اینجا کم است 
و آن دیگری گفت: 
و انگار هر آجرش 
فقط از غم و غصه و ماتم است 
و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری 
و من تازه آن وقت گفتم: 
خدایا تو قلب مرا می خری ؟
و فردای آن روز خدا آمد
و توی قلبم نشست 
و در را به روی همه پشت خود بست