,,,,,,,,,من و گل هاى پيچک و تو,,,,,,,,

,,,,,,,,,من و گل هاى پيچک و تو,,,,,,,,
با تمام وجودم کوک شده ام به زمانى که ناگفته هايم را برملا کنم
دلم مثل گلهاى پيچک باغچه مان شده
آنقدر به دور آرزوهاى با تو بودن پيچ خورده ام که دور شده ام از زمين و آدمها
منتظر مي مانم که شاخه هاى آرزوهايم شکوفه دهند
لحظه هاي عمرم چه با احساس خاطراتش را مي نويسد و تلمبار مي کند روى هم تا به يادگار بماند
و روزها همچنان مي گذرد
من, پيچک و تو ...
تقدير مارا به کدام گوشه ى قصه ى زندگى مي کشاند
فقط مي دانم
اين پيچک هيچوقت نمى خشکد
ديگر تحمل تلنگرهاى دلم را ندارم که مرا صدا مي زند و با انگشت احساسش تورا نشانم مي دهد
حرفهاى ناگفته
خنده هاى تلخ
سکوتهاى زجر آور
و بغض هايم که دليلش فقط توهستى
برايم سخت است تجسم لحظه هاى افتادن
برگهاى سبز آرزوهايم
مي دانم پيچک آرزوهايم همه سبز مي ماند
و من سبز تر از آرزوهايم مثل تو,,,