پلک های خسته چشمانی ناباور و درخشان مردمکی کوچک تمام چ

پلک های خسته، چشمانی ناباور و درخشان، مردمکی کوچک. تمام چیزی که مهم بود "لحظه" بود. فرشته ی من چطور تونستی‌... درونش پوچ بود ولی سنگینی ای به اندازه میلیون ها وزنه آهنی در اعماق وجودش حس میکرد. چشماش فقط با کلمه که داخلشون تکرار میشد خیره شده بود به شخص رو به روش. چرا؟... من که هر روز از صبح تا شامگاه فدای وجودت میشدم. هر شب فقط با بوسه بر پیشانی ات میتوانستم سر بر بالشم بگذارم. انرژی و عطر خوش را با دیدن "تو" به هنگام صبح زیر رگه های نور خورشید، وارد رگ هایم میکردم. قلبم تمام و کمال در اختیار و در دستان تو بود. من بدون عطر تو ریه هایم خاموش میشد. قرص برطرف کننده خستگی ام بعد از روز سختم تو بودی. من عابد بودم و تو معبود... چرا؟.. کافی نبود؟ یا میخواستی اشک های مرده ی سردم که روی چهره ام می غلتند را ببینی؟ لطفا... پوستم بدون لمس تو، انگشتانم بدون مال تو سِر شده اند... بگو که واقعی نیست. بگو که من و تو در این لحظه در آغوش هم در خانه دنجمان هستیم... بگو... فقط آن را پایین بیاور... ببین؟ سینه م درد میکنه، یادته وقتی رفته بودی سفر این درد و داشتم؟ داره بدتر میشه، به تو نیاز دارم... تو را به عشقمان... دوستت دارم..
...
خدای من، یاد اون روز توی شهربازی افتادم، همون روزی که با هم سوار یکی از اون وسیله ها شده بودیم. اون روز تمام توجه ام روی لبخند زیباش بود و چشمایی که از تمام اون محوطه ی شهربازی بیشتر میدرخشید. اصلا به احساس ترس و خالی شدن و ناگهانی ریختن دلم توجه نمیکردم...
فرشته من، چرا اینبار همچی متفاوته؟ چرا در شهربازی نیستیم؟ چرا نمیخندی؟ چرا به جای بستنی در دستانت... اسلحه به من نشانه گرفتی...
...
تو ماشه را کشیدی، من از صخره سقوط کردم و این شد پایان داستان عاشقانه ما...

این را بدان، من جلیقه داشتم، گلوله ای به من برخورد نکرد... من از ناگهانی مردن عشق تو در قلبم مردم...