لعنت به من وُ عشق تو وُ وعده ی "ما"یت

لعنت به من وُ عشق تو وُ وعده ی "ما"یت
لعنت به منِ بی شَرفِِ مانده به پایت
له کرده غرور و دل و آیینُِ شعورم 
بی میلی و سردیِ دل و زنگ صدایت
باید بروم، ماندنم انکارِ شعور است 
نادیده بگیرم همه ی خاطره هایت
هی بغض و نمِ اشک و من و بالشِ خیسم 
تکرار تو وُ خاطره ی مانده به جایت
کافر شدم از بعد تو ، انگار دوباره 
لازم شده پیغمبر و اعجاز خدایت
من میروم آهسته و میپوسم و شاید 
روزی کسی از من غزلی خواند برایت

" لیلا کاظمی "