‍ ‍ تو که رفتی دل من تاب نیاورد و شکست

‍ ‍ تو که رفتی دل من تاب نیاورد و شکست
کمرم خم شد و از فرط غم و درد شکست

تو که رفتی همه بر زخم دلم نیش زدند
قامت سرو دلم مثل گل زرد شکست در هوایت همه ی پر زدنم شوق تو بود
بی تو بال و پر دل در قفس سرد شکست

بعد تو دست کسی را تن من لمس نکرد
همه شب اشک شدم ، بغض دل مرد شکست

شب تنهایی من ماند پس ازخنده ی صبح
در سکوت سحری عاشق شبگرد شکست
گم شدی بین نگاهم دم دلتنگ غروب
در ردیف غزلم واژه ی برگرد شکستا
❣ ❤ ❣ ❤ ❣ ❤ ❣ ❤ ❣ ❤ ❣ ❤ ❣ ❤ ❣ ❤ ❣