وقتی نیستی تمام روز ها جمعه اند... جمعه که میگویم نه ان ج

وقتی نیستی تمام روز ها جمعه اند... جمعه که میگویم نه ان جمعه هایی ک ادم میزند به در و دشت و خوشگذرانی و این چیز ها... ان جمعه را میگویم که تو صبحش رفته ای و من نمیدانم این روز نصفه راچگونه تمامش کنم.... من میمانم و جمعه و غروبش و چقدر دیر میگذرد این جمعه ی تنهایی.....تونمیدانی که تمام جمعه های نبودت چگونه میگذرد...گفته بودم تمام روز ها جمعه اند؟ اری...و تمام غروب ها مثل همان غروب لعنتیه جمعه غم انگیز و ترسناک.... گفتم ترسناک؟ درست است! ترس از مرگ.. چقدر میترسم بمیرم اخر در یکی از همین غروب ها و تو...... توهنوز نیامده باشی.. و من در حسرت دیدن دوباره چشمانت و اغوشت بمیرم.... چقدر ترسناک است مردن دور ازتو..... ذهنم نمیکشد از برگه و کاغذ و درس و قلم بدم می اید...این ها به چه دردم میخورند وقتی تو نیستی....این جمعه ی چندم است؟ نمیدانم حسابش از دستم در رفته...چقدر بدنم درد میکند... و چقدر بی حوصله ام... وقتی تو نیستی انگار هیییچ کس مرا نمیشناسد...« تو مهر هویت منی» از من دور نشو ادم که بی هویت نمیشود... بی اسم بی رسم!
تمام دنیای یک ادم همان اسمش است... گفتم اسم یادم امد مرا فاطی صدا میزدی و من چققققدررر این اسم را دوست دارم... نمیدانی چقدر خوش اهنگ است این حسه رفیق بودنمان...
انقدر که صدایم نزدی میترسمم نامم از یادت برود... چقدر دلم تنگ است.. خسته شده ام از این متن ها.. دلتنگی من در این متن جا نمیشود... میفهمی؟ دلتنگی من را این کلمات نمیفهمند... دله من تنگ است و حتی همین جمله ی لعنتی هم عمقش را نمیفهمد‌‌....
##دختر افتاب#٫#