‌‌‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌‌

در سڪوت شـب من ،
ناگهـان حـادثہ اے...
ناگهـان وسوسہ اے تلـخ گذشـت...
من تو را ڪـم داشتـم

در سڪوت شـب من ،
آسمـان حـرفے زد...
و غـزل شعـری شد...

در سڪوت شـب من،
مـوج گیسـوے تو آرام نداشـت
بـرق چشمـان تو پیغـام نداشـت...

چہ سـرابـے دارم
ڪہ امیـدم بہ نگـاهـت...
سالهـا یـخ زده اسـت...