به یاد دارم چه بسیار که برف

به یاد دارم چه بسیار که برف
چون مهمانی ديرهنگام
می آمد و نرم
ميزد به شيشه ي پنجره ی شعرهایم
صدایم مي كرد :
" باز کن !
از دورها آمده ام و هدیه ام
سبد واژه های ناب است
باغستانی اند که
بكر مانده اند."
به یاد دارم که سبد واژه ها را می ستاندم و
بالای تاقچه ی چشمم می نهادم
او هم می گفت :
" کنارت می مانم
تا نگاهم را درنگاهت بیندازم
ای نازنینم!
هرگز ازبرف ِ میهمان ِ دیر هنگام ِعزیزی چون تو
سیراب نمی شوم !
ای نازنینم !

بیا با دست هایت برف بیار

من دوست دارم اگر آب شدم

با برف آب شوم

ای نازنینم !