به نام آرام دلم

به نام آرام دلم

خدایا قرارمون خستگی نبود، ببخش که خسته ام...

میدونم که این روزها ضعف رو به وضوح در من حس میکنی،

حتی لحظه هایی که به ظاهر محکمم ولی تو میدونی که چقدر

شکسته ام...

توی این دنیای به این بزرگی و میون اینهمه آدم گاهی اونقدر احساس

غریبی میکنم که دوست دارم پشتِ پا به همه چیز بزنم؛

اما میدونم جازدن رسم زندگی نیست.رسم زندگی موندنه.

من واسه موندن یه چیزایی کم دارم.

پس به من بینش بده ،آرامش بده و باز هم صبر...

میدونم همیشه با منی و همین برام کافیه، ترسم از اینه که مبادا

بدیهام تو رو دورت کنه از من...

چشام از فرط بی رمقی دارن بسته میشن اما هنوز در برابر الطافت

چشام بیناست...