شادی آرامش،سکوت تبسم،تثبیتی بی روح...

شادی آرامش،سکوت تبسم،تثبیتی بی روح...
درحال قدم زدنم در جایی که بوی نـم میدهد...
خیابانی که در انتهایش مینویسد بچه ای...حرف هایم را...
کودکی شیطان و زیرک که گاه فرمانبردار و گاه متعدی...
او...من...مینویسم...ساز های دل بی غمش مینوازد آهنگ های بدون آهنگ من...آهنگ هایی که مینوازد بی معنی اما بسیار دلنشین است مانند قدم زدن من در میان کوچه هایی که برایم آشناست...کوچه هایی که برآورده میکند حضور کودکیم را در میان مه غلیظ و دلگیری که به من احساس تازگی میداد...ولی الان چه!
هر آنچه بوی تازگی میدهد برایم دلگیر است...کاش از بزرگی کوچیک میشدیم تا شاید...
شاید میتوانستم بگویم عاقبت به خیر شدم...
کجایی مادر که در میان دست هایت بگویی...پسرم!
نه راستی مادر همینجاست ولی من...در هیاهوی خود، مغرور و زمخت...به خود پیچیده ام و بی قرار بر دامانت می آیم...و تو میگویی مادر...
۱۰۰۱.