بانوی شعرهایم

بانوی شعرهایم !!!
فرشته رویاهایم !!!
بگذار بی واهمه برایت
سخن براند این احساسم ...
این طفلک یتیمم ...
احساسی که ،
نه تو را دید و
نه صاحبت شد...
لحظه به لحظه اش بی تو
سپری شد و از هر قطره ی
اشکش ، شقایق سرخ شد و
آتش گرفت از داغ نبودنت...
با تو جان گرفت و آتش زد
بر احساس هر عاشق ِ دلداده ای ...
باور کن مرا
لمس کن هرم نفسهایم را
بی تو احساسم که هیچ ،
من نیز پاره سنگی بیش نیستم...
آسمان ِ دلم بی تو
رنگین کمانش بی رنگ است...
بارانش بی تو سبز نمیکند
آری سبز نمیکند هیچ احساسی را...
میدانی فرشته ی احساسم
فرشتگان سهم ما زمینیان نیستند...
پس داشتنت بر من حرام
بوییدنت بر من حرام
لمس تن حریرت بر من حرام
حتی چشمانم ارزش دیدنت را ندارند ؟؟؟
فقط ، آری فقط یک بوسه
در خوابهایم مهمانم کن ...
شاید همین بوسه هایت هم
مرا جدا کرد از این خاک ...
شاید من هم آسمانی شدم...
خدا را چه دیدی...؟

.
.