هوای ابری دلم را تو خورشیدی مهربانم تو بخشنده ی بی منت من

هوای ابری دلم را تو خورشیدی مهربانم تو بخشنده ی بی منت من که آغوش
همیشه بازش دلم را گرم می کند
و خانه ام را نور می بخشد....
این است که در عمق این تاریکی ها تو
را یاد می کنم....
این است که در میان این همه
ناملایمات از تو می نویسم...
از نور....
از بخشندگی ....
از امید....
از مهر
یا نور فوق کل نور....
ای نور برتر از هر نور....
می دانی حال دلم را....
می شناسی ام....
نزدیکی به من....
این من و این تو
نجاتم بده....
نجاتمان بده....