من که تسبیح نبودم ، تو مرا چرخاندی,

من که تسبیح نبودم ، تو مرا چرخاندی,

مشت بر مهره تنهایی من پیچاندی....

مهر دستان تو دنبال دعایی می گشت,

بارها دور زدی ذهن مرا گرداندی....

ذکرها گفتی و بر گفته خود خندیدی,

از همین نغمه تاریک مرا ترساندی....

برلبت نام خدا بود – خدا شاهد ماست,

بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندی....

دست ویرانگر تو عادت چرخیدن داشت,

عادتت را به غلط چرخه ایمان خواندی....

قلب صد پاره من مهره صد دانه نبود,

تو ولی گشتی و این گمشده را لرزاندی....

جمع کن رشته ایمان دلم پاره شدست,

من که تسبیح نبودم ، تو چرا چرخاندی؟